จดหมายเดินทางข้ามโลกได้อย่างไร

จดหมายเดินทางข้ามโลกได้อย่างไร

Postal-Service

บริการไปรษณีย์ในที่ต่างๆ ทั่วโลกนั้นประกอบกันเป็นเครือข่ายซับซ้อนน่าพิศวงราวเส้นประสาทในสมองที่มีขนาดยักษ์ใหญ่เท่าดาวเคราะห์

ช่างน่าอัศจรรย์ว่าประชากรทั่วโลก 4,000 ล้านคน สามารถติดต่อถึงกันได้ทางไปรษณีย์ในเวลาไม่กี่วัน

ที่ทำการไปรษณีย์ 654,000 แห่งทั่วโลกมีจดหมายและพัสดุภัณฑ์ที่ต้องจัดการรวมกันแล้วเป็นจำนวนมหาศาล เฉพาะที่ส่งผ่านระบบ

ไปรษณีย์ระหว่างประเทศก็มีเกือบ 1,000 ล้านชื้น/วัน

การนำส่งจดหมายถึงยังที่หมายนั้นเป็นงานที่สิ้นเปลืองทั้งเวลาและแรงงาน แต่ก็เป็นงานที่ท้าทายสำหรับพนักงานไปรษณีย์นับล้านคน

ใน 169 ประเทศ ที่เป็นสมาชิกสหพันธ์ไปรษณีย์สากล

จากแคนาดาถึงฝรั่งเศส

จากทุกสิ่งที่ส่งมาทางไปรษณีย์ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของกิจการอันใหญ่โตนี้ สมมติว่า ปิแอร์ นักธรณีวิทยาหนุ่มชาวฝรั่งเศสถูกส่งไปทำงาน

ที่เมืองพิชริเวอร์ในมณฑลอัลเลอร์ตาประเทศแคนาดา เขาเขียนจดหมายถึงคุณยายที่บ้านใกล้ๆเมืองนีซทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส

 

Service4

 

จากพีชริเวอร์ เมืองซึ่งอุดมด้วยน้ำมันและแก๊สธรรมชาติ ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของที่ราบกลางหุบเขาและมีประชาชาชนเพียง 6,300 คน

แห่งนี้ เป็นแอร์ส่งจดหมายไปหาคุณยายในเช้าวันจันทร์ แจ้งข่าวว่าได้เดินทางมาถึงแล้วโดยปลอดภัย

หลังจากช่วงเก็บจดหมายจากตู้ไปรณีย์เที่ยวบ่ายวันนี้เอง จดหมายของปิแอร์ก็ไปสมทบกับจดหมายอี 2,000-3,000 ฉบับในที่ทำการ

ไปรษณีย์ท้องถิ่น พนักงานไปรษณีย์จะคัดแยกออกเป็นจดหมายท้องถิ่นนั้น จดหมายที่ส่งถึงที่อื่นๆ ในแคนาดาและจดหมายที่ส่งไปต่างประเทศ
อีก 2 กอง กองหนึ่งจะส่งข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกไปทางตะวันตก และอีกกองหนึ่งส่งไปทางตะวันออกของประเทศซึ่งรวมถึงยุโรปด้วย
ภายในค่ำวันนั้น กองจดหมายทั้งหมดยกเว้นที่ส่งถึงผู้รับในเมืองพีชริเวอร์ ก็จะถูกขนขึ้นรถบรรทุกออกไปยังเมืองกรองด์แพร์รี่ ซึ่งอยู่ห่างออกไป
160 กม. ทางตะวันออกเฉียงใต้

ที่เมืองนี้จดหมายต่างประเทศทั้งสองกองจะถูกนำไปรวมกับกองอื่นๆ จากเมืองในละแวกนั้น เช้ารุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันอังคาร รถบรรทุกอีกคัน

หนึ่งก็จะขนจดหมายต่อไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 480 กม. สู่นครเอ็ดมันตัน เมืองหลวงของมณฑลนั้น แล้วกองจดหมายจากพีชริเวอร์ก็โตขึ้นอีก

เมื่อรวมอยู่กับกองจดหมายต่างประเทศ ณ ที่ทำการไปรษณีย์เอ็ดมันตัน ก่อนขนไปยังสนามบินท้ายสุด

จากจุดนี้ จดหมายทั้งสองกอลจะแยกไปคนละทาง ถุงไปรษณีย์ของกองที่ส่งข้ามแปซิฟิกจะขนทางเครื่องบินไปเมืองแวนคูเวอร์ทาง

ตะวันตกอีกกองจะไปทางตะวันออก และถึงเมืองโทรอนโตในสายวันอังคาร ที่เมืองโ?รอนโตทั้งวันพุธและพฤหัสบดีจดหมายจะแยกไปตามประเทศ
และตามเขตของประเทศนั้นในบางกรณี ในที่สุดจดหมายของปิแอร์ก็ไปรวมอยู่ในตั้งจดหมายหนักถึง 330 กม. ที่จะส่งไปฝรั่งเศส ค่ำวันพฤหัส
เครื่องบินระหว่างประเทศจะนำจดหมายจากโทรอนโตไปถึงสนามบินเอดโกลในปารีสในเช้าตรู่วันศุกร์ จดหมายของปิแอร์เดินทางมาเป็นวันที่ 5 แล้ว

จากนั้น เขาก็ขนจดหมายเหล่านี้จากสนามบินไปรวมกับไปรษณีย์ภัณฑ์ที่ปารีสอีก 50 ล้านขึ้นทั้งหมดนี้จะผ่านระบบจัดการซึ่งเป็นเครื่อง

กลไกเครื่องอ่านรหัสไปรษณีย์บ้านคุณยายของปิแอร์แล้วประทับรหัสแท่ง (bar code) ระบุให้จ่ายไปที่จุดใดเครื่องมือนี้จัดการกับจดหมายได้
40,000 ฉบับ/ชม.

 

grb-feb-2012-usps-closure-photo

 

จากนั้น เขาก็ใช้อุปกรณ์แยกจดหมายออกไปตามแต่ละมณฑลของฝรั่งเศสใช้ระบบสายพานขนลงทุนไปรษณีย์ และนำไปยังรถบรรทุก

และรถไฟ รวมทั้งเครื่องบินซึ่งขนจดหมายวันละ 3,000 ตัน แยกกันไปทั่วประเทศ จดหมายไปเมืองมาร์เซยและนิชนั้นขนไปทางเครื่องแอร์บัส
จดหมายของปิแอร์ก็อยู่ในเที่ยวบินที่ออกเดินทางบ่ายวันศุกร์นั้น

ที่เมืองนิชในคืนนั้นเอง เขาจะคัดแยกจดหมายที่มาถึงแบ่งไปตามเขตต่างๆ ในเช้าวันรุ่งขึ้น รถตู้ก็ขนจดหมายไปยังที่ทำการไปรษณีย์แต่ละ

เขตเมื่อถึงที่ทำการไปรษณีย์แต่ละเขต

เมื่อถึงที่่ทำการไปรษณีย์เขต จดหมายของปิแอร์จะถูกจัดลงสายส่งสายหนึ่งในจำนวน 70,000 สายทั่วประเทศ คุณยายได้รับจดหมาย

ของปิแอร์ในเช้าวันที่ 6 นับตั้งแต่เดินทางจากพิชริเวอร์

ทั้งหมดนี้ก็คือภาพในอุดมคติของงานไปรษณีย์ แต่ในทางปฏิบัติย่อมมีอุปสรรคเกิดขึ้นได้ เช่น ตรงกับวันสุดสัปดาห์หรือวันหยุด มีห่อพัสดุ

ขนาดใหญ่เกินกำหนดเป็นจำนวนมาก อ่านจ่าหน้าซองไม่ออก เกิกการหยุดงานประท้วง อุปกรณ์ขัดข้อง หรือมีจดหมายเข้ามามหาศาลในช่วงคริสต์มาส
แม้จะมีอุปสรรคมาทำให้การนำส่งจดหมายล่าช้าได้ แต่จดหมายแต่ละฉบับที่มาถึงผู้รับ ก็สื่อถึงคุณค่าความคิดสร้างสรรค์และความร่วมมือของชาวโลก